كاش از اول مي دونستم كه تو صندوقچه قلبت

مرهمي داري براي زخم اين هميشه خسته

كاش از اول مي دونستم كه تو دستاي نجيبت

كليدي داري براي دراي هميشه بسته

تو به قصه ها مي موني، ساده اما حيرت آور

شوق تكرار تو دارم وقتي مي رسم به آخر

تو پلي، پل رسيدن روي گردابه ترديد

منو رد مي كني از رود، منو مي بري به خورشيد

من از اونور شكستن، گنگ و بي رمق گذشتم

تن به رؤياها سپردم، رفتم از شفق گذشتم

رفتم و رفتم و رفتم، سايمو بردم و بردم

خسته بودم و شكسته، خودمو به شب سپردم

منو از شبم جدا كن، نمي خوام تو شب بميرم

دوست دارم كه پيش چشمات، بوسه از خورشيد بگيرم

دوست دارم كه نوش دارو واسه اين شكسته باشي

تا دم مردن پناه اين غريب خسته باشي

زيبا و معصومانه تو چشمام نگاه مي كنه. شوق دوباره به آغوش كشيدن همديگه رو تو چشماي نازنين و شيطونش مي بينم. آغوشش رو باز مي كنه و مي دوه طرفم تا تو بقلم بگيرمش، محكم فشارش بدم و گونه هاي سرخش رو پر از بوسه كنم و اون هم دستش رو دور گردنم بندازه و محكم تو بقلش بگيره. دوست داره بارها و بارها منو تو بقلش بگيره و محكم فشار بده تا تلافي نبودن تو آغوش مادري رو كه به هر دليلي مجبور شده تنهاش بذاره، در بياره

خسته كه مي شه، انگشت به دهن مي گيره و سرش رو روي سينه ام مي ذاره تا گرماي تنم رو حس كنه، صداي قلبم رو بشنوه و خوابش بگيره اما نمي خواد كه بخوابه. مي خواد بيدار باشه تا دست تو موهاي نرمش بكنم، نازش كنم و دائما بهش بگم دخترم، پرستوي نازنينم دوستت دارم

مي تونم احساس كنم كه چقدر دوست داره به جاي انگشت، سينه مادرش رو تو دهن بگيره و با خيال راحت و بدون هيچ ترسي براي از دست دادن آغوش گرم مادر، به خواب بره. اما كجاست اون مادر؟

مگه خدا قبل از دنيا اومدن اين فرشته هاي كوچولو بهشون نمي گه كه نترسيد شما تو اين دنيا شخصي به اسم مادر داريد كه ازتون مراقبت مي كنه و تا آخر عمرش تنهاتون نمي ذاره؟ پس چرا خدا اين فرشته ها رو تنها آفريده؟

از آتش پرسيدم: محبت چيست؟!

گفت: از من سوزان تر!

از گل پرسيدم: محبت چيست؟!

گفت: از من زيباتر!

از شمع پرسيدم: محبت چيست؟!

گفت: از من نوراني تر!

از عشق پرسيدم: محبت چيست؟!

گفت: از من شيرين تر!

از خودش پرسيدم: تو چيستي؟!

گفت: من نگاهي بيش نيستم!